Muharram: Hari Asyura, Pelajaran Puasa dan Makna Sejarah Nabi dan Kisah

Di kalender Islam, bulan pertama disebut Muharram. Bulan ini tak sekadar menandai awal tahun baru, melainkan dipandang sebagai waktu penuh makna. Banyak kisah besar nabi disimpan di sini, yang sering dijadikan pelajaran tentang ampunan, keselamatan, dan kemenangan setelah ujian.

Al-Qur’an menyebut empat bulan haram, yaitu Dzulqaidah, Dzulhijjah, Rajab, dan Muharram. Dalam surat At-Taubah ayat 36, Allah menegaskan: اِنَّ عِدَّةَ الشُّهُوْرِ عِنْدَ اللّٰهِ اثْنَا عَشَرَ شَهْرًا فِيْ كِتٰبِ اللّٰهِ يَوْمَ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ مِنْهَآ اَرْبَعَةٌ حُرُمٌ ۗذٰلِكَ الدِّيْنُ الْقَيِّمُ ەۙ فَلَا تَظْلِمُوْا فِيْهِنَّ اَنْفُسَكُمْ وَقَاتِلُوا الْمُشْرِكِيْنَ كَاۤفَّةً كَمَا يُقَاتِلُوْنَكُمْ كَاۤفَّةً ۗوَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ مَعَ الْمُتَّقِيْنَ yang menegaskan keagungan bulan ini.

Seorang ulama menamai bulan ini Syahrullah atau “bulan Allah” karena merupakan bulan pertama dalam setahun dan masa di mana peperangan dilarang. Menurut sejarah, kalender Hijriah mulai dipakai pada masa Khalifah Umar bin Khattab RA, meski penetapannya baru dilakukan setelah wafatnya Nabi Muhammad SAW.

Berbagai peristiwa penting nabi dikaitkan dengan Muharram. Berikut daftar 14 peristiwa yang sering disebutkan dalam kitab klasik:

1. Diterimanya Tobat Nabi Adam AS
2. Nabi Idris AS Diangkat ke Tempat yang Tinggi
3. Nabi Nuh AS Selamat dari Banjir Besar
4. Nabi Ibrahim AS Diselamatkan dari Api Raja Namrud
5. Diturunkannya Kitab Taurat kepada Nabi Musa AS
6. Nabi Yusuf AS Dibebaskan dari Penjara
7. Nabi Ya'qub AS Kembali Dapat Melihat
8. Nabi Ayyub AS Disembuhkan dari Penyakitnya
9. Nabi Yunus AS Keluar dari Perut Ikan
10. Laut Terbelah untuk Nabi Musa AS dan Bani Israil
11. Nabi Daud AS Mendapat Ampunan
12. Nabi Sulaiman AS Diberi Kerajaan yang Besar
13. Nabi Isa AS Diangkat ke Langit
14. Diampuninya Dosa Nabi Muhammad SAW

Seluruh kisah ini memiliki tema yang sama: Allah memberi ampunan atau keselamatan kepada orang yang beriman dan bersabar. Sebagai contoh, Nabi Adam AS dan Hawa memohon ampun setelah melanggar perintah Allah. Allah menerima tobat mereka, menunjukkan pintu ampunan terbuka bagi siapa pun yang sungguh-sungguh bertaubat.

Selanjutnya, Nabi Idris AS disebutkan dalam Al-Qur’an surat Maryam ayat 57: وَرَفَعْنٰهُ مَكَانًا عَلِيًّا, yang berarti “Dan, Kami telah mengangkatnya ke martabat yang tinggi.” Ini dipahami sebagai penghormatan atas ketakwaannya.

Nabi Nuh AS selamat dari banjir karena iman dan kesabaran. Sebaliknya, Nabi Ibrahim AS dilemparkan ke dalam api oleh Raja Namrud. Namun Allah memerintahkan api agar dingin, sehingga Nabi tidak terbakar. Kisah ini menegaskan kemenangan iman atas kezaliman.

Kitab Taurat diturunkan kepada Nabi Musa AS, memberi petunjuk kepada Bani Israil. Selanjutnya, Nabi Yusuf AS dibebaskan dari penjara setelah mandeg mandeg lama dan kemudian dipangkatkan menjadi pejabat tinggi Mesir karena kemampuannya menafsirkan mimpi.

Nabi Ya'qub AS yang kehilangan penglihatannya mendapat penglihatan kembali saat Nabi Yusuf AS mengenakan pakaian yang dipakai sebelumnya. Ini menunjukkan harapan yang tidak pernah hilang bagi yang bersabar.

Nabi Ayyub AS, yang mandeg mandeg sakit, tidak berhenti berdoa. Allah kemudian menyembuhkan penyakitnya dan mengembalikan semua nikmatnya.

Nabi Yunus AS mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg mandeg (terjemahan: “Tidak ada Tuhan selain Engkau. Maha Suci Engkau. Sungguh, aku termasuk orang-orang yang zalim.”). Allah kemudian menyelamatkan Nabi Yunus AS, menegaskan bahwa tidak ada keadaan yang terlalu sulit bagi pertolongan Allah.

Peristiwa paling terkenal di Muharram adalah penjelahan Laut Merah oleh Nabi Musa AS. Dengan memukul laut, Allah membuat jalan bagi Bani Israil. Firaun dan pasukannya tenggelam. Kejadian ini diyakini terjadi pada 10 Muharram, yang dikenal sebagai Hari Asyura. Nabi Muhammad SAW menegaskan pentingnya puasa pada hari ini, bahkan berkata, “Aku lebih berhak terhadap Musa daripada mereka.”

Hari Asyura menjadi momen penting bagi umat Islam. Banyak yang berpuasa sebagai bentuk syukur atas keselamatan Nabi Musa AS. Umat juga mengingat bahwa setiap kesulitan memiliki akhir, setiap kesalahan masih dapat diampuni, dan setiap ujian menyimpan harapan bagi yang berserah diri.

Secara keseluruhan, Muharram mengajarkan bahwa setiap kesulitan akan berakhir, setiap kesalahan masih dapat diampuni, dan setiap ujian membawa harapan bagi yang beriman. Kisah para nabi di bulan ini menjadi contoh konkret bagi umat untuk tetap berpegang pada iman, kesabaran, dan harapan.